Ardennen 2002

Dit jaar geen trektocht tijdens het zomerkamp. Dan maar toch wat wandelen tijdens het lange hemelvaart weekend in mei. Pad moet natuurlijk wel aan zijn kilometertjes komen! Dus op donderdagochtend stapten Pad, Dirk, Willem, Bartel en Michiel in de Padsat.

Toen we alles in de enorme achterbak vann de Padsat hadden gegooid (wat een diepte) vertrokken werichting de pont. Daar hebben we gezellig van het uitzicht genoten omdat alle mensen de geweldige ingeving hadden gekregen om een dagje te gaan fietsen. Afijn, na een hele tijd in de ruime auto te hebben gezeten kwamen we aan in Maastricht waar we de Mc Donalds even hebben verblijd met onze komst. Om ongeveer 7 uur kwamen we aan op de camping in Coo (juist ja, Coo met die enorme indrukwekkende imponerende watervallen). Daar hebben we de tenten opgezet en zijn we die watervallen bekeken. Ik heb er bijna geen woorden voor, maar het geeft je een heel klein gevoel. Het laat je zien dat de mens maar een nietig schepsel is ten opzichte van de natuur. Daarna hebben we nog wat stenen staan werpen.

 De volgende dag zijn we redelijk vroeg opgestaan, want we moesten natuurlijk ook een dagje lopen. We hebben een stuk gelopen tot een stuwmeer, waar we van het mooie uitzicht hebben genoten. Daarna nog een stukje lopen, en nog driekwart dag. we hebben zoveel meegemaakt, dat is gewoonweg teveel om op te noemen. We zijn bijvoorbeeld een woonwagenkamp tegengekomen, een modderpad bedwongen, door een rivier gewaad, over een treinrails gelopen (en ja, er reden ook treinen op), door treintunnels gelopen (werkelijk doodeng). We begonnen die dag met een grijze lucht, maar in de Belgie is dat elke dag zo, en tegen enen klaart het dan helemaal op. Dus zo ook vandaag, rond enen was het tijd voor de korte broek.

Toen we al op de terugweg waren (vlak na die existerende treinrailtocht) kwamen we nog over het land van een erg rijke boer, die erg trots was op zijn gemotoriseerde grasmaaier, waar hij met een NOODgang over het gras scheurde. waar 6 andere wandelaars geen doorgang kregen, kregen wij die wel  en mochten we een stukje over prive terrein lopen. Dit allemaal dankzij de charmes van Pad, die later toegaf dat hij die oude tractorbestuurder best aardig vond (not).

Het laatste stukje van dat stukje moesten we dwars door een stuk wildernis dringen, bestaande uit brandnetels, braamstruiken, doornstruiken, brandnetels, struikjes met doorns en brandnetels, wat erg bevredigend is in een koorte broek. Toen nog een stukje terug  en we waren weer bij de indrukwekkende watervallen van het idyllische plaatsje Coo. Daar hebben we een lekker biertje gedronken.

De volgende dag wilden we gaan mountainbiken, omdat het weer weer grijs was, was het volgens de meerderheid te koud om te gaan kayakken. Onze goede vriend Willem heeft ons toch weten te overtuigen, en uiteindelijk zijn we als echte bikkels gaan kayakken. Ook dit hadden we vorig jaar al gedaan, dus konden we het nu wel aan om zonder begeleider te gaan. Verdwalen is immers erg lastig op een rivier in de Ardennen. Na een 10 minuten kwamen we bij een leuke stroomversnelling, met kleine eilandjes en een wegrottend zwijn. Volgens Dirk moesten we daar langs, dus dat deden we maar. Veel taaie rowans haalden het, behalve Willem. Hij sloeg om. Dat vonden Dirk en hij wel leuk, dus gingen ze nog maar een keer. Helaas is er die keer niemand te water geraakt. Ongeveer halverwege of iets verder kwamen we een touwbrug tegen die over het water hing. De woeste rivier was ons even teveel, dus besloten we de brug te proberen. Dit lukte. We gingen terug naar onze boten, en toen we verder vaarden stond er ineens een stoel in het water die daar bij wijze van verrassing was neergezet. We vaarden er omstebeurt overheen. Na een paar minuten kwamen we op de plats waar we vorig jaar kampeerden, en om goede herinneringen op te halen hebben we even aangelegd. Die gelegenheid hebben we ook gebruikt om te zwemmen in de krachtige rivier.

Nadat we de rivier eventjes hadden geblokkeerd met onze boten kwamen we bij het eindpunt. Daar moesten we wachten op de bus die ons weer naar Coo bracht. Daar heben we ons weer laten verwennen door de kroegbaas. Tegen die tijd hadden we al besloten om diezelfde avond weer huiswaarts te keren. Dit ging allemaal goed (natuurlijk met tussenstop in Maastricht). Willem achtte het noodzakelijk om de kwaliteiten van de Padsat af te kraken, waardoor het toch al niet geringe minderwaardigheidscomplex van Pad dusdanig toenam, dat hij Willem persoonlijk de auto uittrok en beval verder naar huis te lopen. Gelukkig heeft hij de rest wel thuisgebracht.

 Moe en voldaan waren we rond middernacht weer in Amerongen. Het was een tof feestje geweest.

(auteur: Michiel)